LEONARDO FIBONACCI
Włoski matematyk pochodzący z Pizy, żył w latach 1175-1250.
W miarę postępów nauki i chęci studiowania zwiedził Europę i kraje Wschodu. Podczas swych podróży zapoznał się z osiągnięciami arabskich i hinduskich matematyków, między innymi z systemem dziesiętnym, który później propagował. Fibonacci niezwykle pilnie studiował matematykę, umiał ją także wzbogacać. Wprawdzie jego prace, które dotyczyły teorii liczb, musiały czekać na kontynuację ponad czterysta lat, ale jego nazwisko weszło do matematyki - głównie dzięki ciągowi liczb, nazwanemu od jego nazwiska ciągiem Fibonacciego.



Ciąg Fibonacciego- pierwszy i drugi wyraz tego ciągu to 1, a każdy następny jest sumą dwóch poprzednich.

(1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89...)


Okazuje się, że w różnych zjawiskach przyrodniczych można dostrzec ciąg Fibonacciego. Ciąg ten jest ściśle związany z często stosowanym przez artystów tzw. "złotym podziałem".


W przypadku słonecznika jego ulistnienie podporządkowane jest ciągowi Fibonacciego - liście wyrastają wokół łodygi, w maksymalny sposób wykorzystując dostęp do światła i wody spływającej wzdłuż łodygi,
czyli - gdybyśmy spojrzeli z góry - jeden drugiego nie zasłania, a liście układają się wzdłuż helisy - spirali okrążającej łodygę. Określa się ją, licząc obroty, a także odległości między liczbami - dla wielu roślin te liczby są liczbami Fibonacciego.


Jeszcze jedną ciekawostką dotyczącą ciągu Leonarda z Pizy jest spirala Fibonacciego. Najlepszym jej przykładem w przyrodzie są muszle. Gdyby spojrzeć na muszlę łodzika (morskiego mięczaka) w przekroju: widać, że ułożona jest spiralnie i zbudowana z szeregu komór, z których każda następna jest większa od poprzedniej dokładnie o tyle, ile wynosi wielkość tej poprzedniej. Wynika to z faktu, że im są większe, tym szybciej rosną.




Strona główna